Το παλιό σχολείο της Χλώρακας

Κοντά στο εξωκλήσι του Αγίου Νικολάου και δίπλα από το κοινοτικό στάδιο του χωριού βρίσκεται το δημοτικό σχολείο Χλώρακας, δείγμα υψηλής αρχιτεκτονικής τέχνης. Για τους κατοίκους του χωριού το κτίριο αυτό δεν αποτελεί απλώς ένα στολίδι, αλλά είναι γι’ αυτούς ο ιερός χώρος μέσα στον οποίο έμαθαν τα πρώτα τους γράμματα, εκεί όπου έζησαν τις καλύτερες ίσως στιγμές της ζωής τους, άσχετα αν το ξύλο ήταν ρουτίνα καθημερινή.

Σχολικά κτίρια:

Πριν από την αγγλική κατοχή (1878), δεν υπήρχε σχολείο στη Χλώρακα, γιατί η κοινότητα ήταν πολύ μικρή. Στις αρχές του 20ου αιώνα, οι μαθητές της Χλώρακας και της Έμπας επειδή ήταν λίγοι, φοιτούσαν στο ίδιο σχολείο, που ήταν ένα απλό δωμάτιο, και λειτουργούσε κάποτε στη Χλώρακα και κάποτε στην Έμπα. Το σχολείο αυτό μέχρι το 1930 ήταν μονοδιδάσκαλο. Χώροι διδασκαλίας στη Χλώρακα χρησιμοποιήθηκαν διάφοροι. Οι πιο παλιοί θυμούνται ως αίθουσα διδασκαλίας ένα μικρό δωμάτιο 100 μέτρα πιο κάτω από τη σημερινή Σ.Π.Ε., αλλά και το χώρο όπου στεγάζεται σήμερα η Σ.Π.Ε.  Ακόμη, ως αίθουσα διδασκαλίας χρησιμοποιούσαν μερικές φορές ένα δωμάτιο της βυζαντινής εκκλησίας του χωριού. Επίσης, πρέπει να αναφέρουμε ότι τα βοηθητικά δωμάτια του Χριστόδουλου Αζίνα, παλιού κοινοτάρχη του χωριού, χρησιμοποιήθηκαν για τη λειτουργία παρθεναγωγείου που λειτουργούσε από το 1926 μέχρι το 1934.  Tο 1931 φοιτούσαν σ’ αυτό 18 μαθήτριες. H δασκάλα  του  παρθεναγωγείου  ήταν κάποια  Ευτυχία από τo Kτήμα.

Το νέο σχολείο του χωριού, που πρωτολειτούργησε τον Οκτώβριο του 1931, έλυσε το πρόβλημα ενοικίασης δωματίων, που χρησιμοποιούνταν ως σχολικές αίθουσες. Την οικοδόμηση του νέου σχολείου ανέλαβε ο γνωστός κτίστης Γεώργιος Χατζιούδης.  Αποτελείτο από δύο αίθουσες διδασκαλίας και ένα μικρό γραφείο του δασκάλου.  Κήπος και αποχωρητήριο δεν υπήρχαν.  Πρώτος πρόεδρος του νέου σχολείου ήταν ο Αντώνιος Λιασίδης και δάσκαλοι ο Παναγιώτης Γιαγκόπουλος με ετήσιο μισθό £85 και ο Σόλων Μακουλλής με ετήσιο μισθό £70.

Πρόγραμμα – Μαθήματα:

Το χειμερινό ωράριο ξεκινούσε από τις 08:30 μέχρι τις 12:00 και το απόγευμα από τις 14:00 μέχρι τις 16:30. Το θερινό ωράριο ξεκινούσε από τις 08:00 μέχρι τις 12:00 και το απόγευμα από τις 15:00 μέχρι τις 17:30. Η καμπάνα της εκκλησίας κτυπούσε μισή ώρα πριν από την έναρξη των μαθημάτων, τόσο το  πρωί όσο και απόγευμα. Τα παιδιά έφταναν στο σχολείο ξυπόλητα τα περισσότερα, με την «παλάσκα» στον ώμο, γεμάτη από βιβλία.  Οι παλιοί θυμούνται την πλάκα, το κοντύλι και το σφουγγάρι, μέσα τα οποία δε διέφεραν και πολύ από την αρχαιότητα.

Το 1898 είχε καταρτισθεί το πρώτο αναλυτικό πρόγραμμα το οποίο περιελάμβανε τα ακόλουθα μαθήματα: Θρησκευτικά, Αριθμητική, Γλώσσα, Φυσική, Ιστορία, Γεωγραφία, Τέχνη, Καλλιγραφία και Γυμναστική. Τα αγόρια διδάσκονταν, επίσης,   κηπουρική, ενώ τα κορίτσια διδάσκονταν πώς να περιποιούνται μεταξοσκώληκα (καματερό).  Ακόμη, κατά το σχολικό έτος 1919–20 το δημοτικό σχολείο είχε στη διάθεσή του κυψέλη με μέλισσες και έτσι τα αγόρια διδάσκονταν κατά τις απογευματινές ώρες μελισσοκομία.  Η φοίτηση κατά τους μήνες του θερισμού, δεν ήταν και τόσο τακτική, αφού οι γονείς χρειάζονταν τα παιδιά τους στα χωράφια. Επίσης, η φοίτηση δεν ήταν τακτική κατά την σχολική χρονιά 1915–16, γιατί πολλοί μαθητές έπασχαν από την επιδημιακή νόσο της οφθαλμίας.

Το 1935 έγινε αναθεώρηση του αναλυτικού προγράμματος. Καταργήθηκε το μάθημα της καλλιγραφίας, ενώ προστέθηκαν τα μαθήματα της Μουσικής, Υγιεινής, Οικιακής Οικονομίας και της Αγγλικής. Το αναλυτικό πρόγραμμα αναθεωρήθηκε ξανά κατά τη μεταβατική περίοδο 1959-1960.